Strona główna  |  Statut  |  Galeria

Dzisiaj jest:




Urząd Marszałkowski
w Lublinie

Starostwo Powiatowe
Tomaszów Lubelski

 
 Urząd Miejski
w Łaszczowie

 
 
 

Strona główna -> Historia Łaszczowa

Historia Łaszczowa

     Pierwsza wzmianka dotycząca Łaszczowa pochodzi z 1549 r. Wówczas to Aleksander Łaszcz – kasztelan czerski, na gruntach wsi Domaniż lokował miasto Prawda. Od 1553 r. miasto zaczęto nazywać Łaszczowem[1.1]. W tym samym roku król Zygmunt August nadał miastu przywilej, na mocy którego mieszkańcy uzyskali możliwość wyrębu w lasach królewskich. Aleksander Łaszcz otoczył miasto wałami oraz wybudował dwie bramy: tomaszowską i tyszowiecką[1.2].

W 1577 r. Aleksander Łaszcz zastawił połowę Łaszczowa za 250 tys. florenów Janowi Zamoyskiemu. W 1584 r. dobra łaszczowskie po śmierci Aleksandra Łaszcza odziedziczyli jego trzej synowie: Jan, Aleksander i Marcin.

Na przełomie XVI–XVII w. Łaszczów był ważnym ośrodkiem polskiej reformacji. Istniał tutaj zbór ariański i drukarnia (czynna do 1630 r.). W 1603 r. w wyniku starań Piotra Gorajskiego miasto otrzymała od króla Zygmunta III przywilej umożliwiający organizację targów i jarmarków[1.3].

W XVII w. nastąpił wzrost liczby mieszkańców Łaszczowa. W 1630 r. w miasto liczyło 422 mieszkańców. W 1635 r. część Łaszczowa znalazła się w rękach Katarzyny Łaszcz – żony Aleksandra.

W XVII stuleciu rozwój miasta był hamowany przez pożary oraz przemarsze wojsk[1.4]. W 1648 r. wojska kozackie częściowo spaliły Łaszczów. Do 1674 r. połowa miasta była własnością Zygmunta Gorajskiego – syna Piotra Gorajskiego.

W 1702 r. miasto zostało spalone przez Szwedów pod dowództwem gen. Sztenboka[1.5]. W 1745 r. ówczesny właściciel miasta – Józef Łaszcz rozpoczął w miasteczku budowę kościoła i kolegium dla zakonu jezuitów. W 1754 r. miasto nawiedził pożar, który poczynił ogromne straty. Wówczas to ówczesny właściciel – Franciszek Salezy Potocki nakazał mieszkańcom budowę budynków murowanych zamiast drewnianych[1.6].

W 1772 r. Łaszczów znalazł się w zaborze austriackim, w 1809 r. w Księstwie Warszawskim, natomiast w 1815 r. w Królestwie Polskim. W 1772 r. dobra łaszczowskie odziedziczył Stanisław Szczęsny – syn Franciszka Salezego Potockiego. W 1776 r. właścicielką miasta została Aniela z Liniewskich Gembarzewska.

W 1831 r. w Łaszczowie Rosjanie założyli placówkę wojskową. Była ona miejscem wypadowym dla wojsk rosyjskich przygotowujących atak na twierdzę Zamość[1.7]. W 1842 r. w Łaszczowie wybudowano szpital. W 1843 r. właścicielem miasta został Jan Szeptycki. W 1869 r. Łaszczów utracił prawa miejskie[1.8].

W 1902 r. Łaszczów liczył 2600 mieszkańców. W 1908 r. w osadzie powstała jednostka straży pożarnej. Podczas bitwy pod Komarowem, w 1914 r. Łaszczów był areną walk rosyjsko-austriackich. W 1915 r. po zajęciu Łaszczowa przez Austriaków, zbudowali oni kolej wąskotorową z Uhnowa do Włodzimierza Wołyńskiego. Łaszczów był wówczas punktem węzłowym. W 1916 r. w osadzie powstała polska szkoła powszechna. W latach II wojny światowej w szkole znajdował się posterunek żandarmerii niemieckiej.

2 IX 1920 r. pod Łaszczowem doszło do potyczki bolszewików z żołnierzami polskimi. W 1929 r. powstała w osadzie Kasa Towarzysko-Chrześcijańska Przemysłowo-Rzemieślnicza. Rok później powstała Spółdzielnia Mleczarska.

Podczas II wojny światowej, w dniach 21–22 IX 1939 r. Łaszczów na krótko został odbity przez wojska polskie z rąk niemieckich. 25 XII 1942 r. Niemcy dokonali pacyfikacji osady. Zginęło wówczas 75 osób. W czerwcu 1944 r. Łaszczów został spalony przez Ukraińską Armię Powstańczą (UPA).


Zdjęcia z okresu II wojne światowej zrobione w Łaszczowie lub koło Łaszczowa.



źródło: Internet




Autor: RD


©copyright 2016 Stowarzyszenie "FENIKS"